Σπιτάτζ̆ιν μου Σπιτάτζ̆ιν μου, που σ’ έχτισα εις του χωρκού τη νάκρα τζ̆αι ζύμωννα το χώμαν σου με δρώμαν τζ̆αι με δάρκα. Τζ̆ι έν έφτασα να σε χαρώ, πιλέ να ξαποστάσω τζ̆’ η μαύρη σόρτα τά ’φερεν για πάντα να σε χάσω. Μαύρος βορκάς εφύσησεν με άχτιν τζ̆αι μανίαν τζ̆ι όπως την τρίχαν μ’ έφκαλεν πόσσω μου με την βίαν. Παίρνει με το παράπονον, ο πόνος μου με πνίει ποιος τα σκαλιά σου τα πατά, τες πόρτες σου αννοίει; Του Κροίσου τα παλάθκια του γρουσά να μου τα τάξουν που σέναν εν αδύνατον την σκέψην μου ν’ αλλάξουν. Κώστας Αντ. Κατσαντώνης, Η διαθήκη μου, Δερύνεια, 1991 My little home My little home, you who I built on the edge of the village and whose earth I kneaded with my sweat and tears. And I did not have time to enjoy you, or to rest, and bad luck made me lose you forever. A black north wind blew with revenge and fury, and threw me out of my home by force as if I were no more than a hair. I cannot accept this injustice, my pain is choking me, Who is climbing up your stairs now and opening your doors? Even if they promised me the golden palaces of Croesus, I will never stop thinking about you and missing you, my little home. Kostas Ant. Katsantonis, I diathiki mou, Deryneia, 1991
RkJQdWJsaXNoZXIy MTUzMzM1NQ==