3 Η Σιερόλοττα και ο Μοναχός με τα Φτερά Στο χωριό Δωρός, τα βράδια κανείς δεν έβγαινε έξω. «Κλειδαμπαρωθείτε!», φώναζαν οι γέροι. «Η Σιερόλοττα παραμονεύει!» Δεν ήταν μια απλή γουρούνα. Ήταν τεράστια, με σιδερένιο δέρμα και μάτια που γυάλιζαν στο σκοτάδι. Άλλοτε τα μαλλιά της γίνονταν φίδια, άλλοτε η γη έτρεμε κάτω από τις οπλές της. Μια μέρα, ένας μοναχός έφτασε στο χωριό. Ήταν τόσο ήρεμος, που ούτε που κοίταξε τη Σιερόλοττα όταν όρμησε πάνω του. Οι χωρικοί κράτησαν την ανάσα τους. Δύο μεγάλα, λευκά φτερά ξεπετάχτηκαν από την πλάτη του. Με ένα τίναγμα, άρπαξε τη γουρούνα και την πέταξε ψηλά. Πιο ψηλά, πιο ψηλά! Ένας κεραυνός ΒΟΟΟΥΜ, άνοιξε τη γη και… ΠΛΑΦ! Η Σιερόλοττα χάθηκε στη σκοτεινή χαραμάδα. Το χωριό γέμισε χαρά! Οι άνθρωποι αγκαλιάστηκαν, γέλασαν, χόρεψαν. Ο μοναχός τους ζήτησε να χτίσουν μια εκκλησία εκεί, αλλά τους προειδοποίησε: «Η Σιερόλοττα θα κοιμάται… μόνο για χίλια χρόνια.» Γιατί όσο υπάρχουν Σιερόλοττες, θα υπάρχουν πάντα μοναχοί με φτερά!
RkJQdWJsaXNoZXIy MTUzMzM1NQ==