Καλικάντζαροι Τιτσί τιτσί λουκάνικο, μασιαίριν μαυρομάνικο, κομμάτι ξεροτήανο, να φάτε τζιαι να φύετε! Κάθε χειμώνα, εκεί που η χρονιά αλλάζει, κάτι παράξενο συμβαίνει. Οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τα έγκατα της γης! Δεν είναι ούτε κακοί ούτε καλοί. Είναι σκανταλιάρηδες! Πηδούν από στέγη σε στέγη, χτυπούν πόρτες και φεύγουν τρέχοντας, σκορπούν αλεύρι, μπερδεύουν σακιά, αλλάζουν θέση στα παπούτσια και ξεκαρδίζονται στα γέλια. Λένε πως κάποτε, στο χωριό Άρσος, μια γυναίκα έστειλε την κόρη της στον μύλο για να αλέσει σιτάρι. Ξαφνικά, βρέθηκε σε γιορτή καλικάντζαρων μέσα στον αλευρόμυλο. Μόλις την είδαν, την άρπαξαν και την έντυσαν με χρυσά ρούχα, χόρευαν και διασκέδαζαν γύρω της. Έπειτα, έφεραν ένα μουλάρι για να την φορτώσουν και να την πάρουν μαζί τους, μα στον δρόμο τσακώθηκαν για το ποιος θα την κρατήσει, και έτσι το κορίτσι βρήκε την ευκαιρία και το ‘σκασε. Λένε πως κάποιες φορές οι καλικάντζαροι παίρνουν τις μορφές ζώων όπως αρνιά, γάτες και πουλιά, για να ξεγελάσουν και να τρομάξουν τους ανθρώπους. Άλλοτε, τους μπερδεύουν, άλλοτε τους βοηθούν, πάντα όμως τους διασκεδάζουν. Κάποτε, οι άνθρωποι τους φοβούνταν. Μα ίσως… ίσως απλά οι καλικάντζαροι ήθελαν να παίξουν. Και ποιος ξέρει; Ίσως οι καλικάντζαροι μας παρατηρούν από τις σκιές… και γελούν! 19
RkJQdWJsaXNoZXIy MTUzMzM1NQ==